Gambia november 2012

Reisverslag Oktober-November 2012 

Onze reis start deze keer reeds in oktober 2012, We zouden een drukke tijd krijgen, waarom dan ? Wel in november kwam onze kersverse ambassadeur Hans van Breukelen, vergezeld van een TV crew van Well-Media het bedrijf van B’ner  Geert Hoes naar Gambia, met als doel onze doelstellingen en onze activiteiten te filmen. Er zou een promofilm gemaakt worden, zodat wij later in Nederland clubs en bedrijven konden overtuigen van onze werkzaamheden en doelstellingen in Gambia. Dit alles voor het inzamelen van materialen en de broodnodige financiën. Onze taak was daarom tevens om voor hun komst een schema te maken om de bezoeken aan scholen, clubs en academies voor te bereiden, en zoals iedereen wel weet, is plannen in Gambia een hele toer, maar verder in het verslag meer hierover.

De aankomst op Banjul was alsof we weer thuis kwamen, rustig en vol met bekenden die ons om de nek vielen. Lamin die ons welkom heette  begeleidde ons naar zijn campount om daar een auto, die we voorlopig konden gebruiken, te overhandigen. Vervoer is voor ons nu eenmaal een must want om alles met taxi’s af te leggen kost onze stichting gewoon veel te veel geld. Het bleek dat Lamin de auto van zijn zwager “geregeld” had, echter ik kwam er achter dat hij daar taxie mee reed, daarom besloot ik om de auto zo snel mogelijk terug te geven. Voordat ik naar Gambia ging had ik werkzaamheden voor een sponsor verricht en van die sponsor had ik de financiële middelen ontvangen om dit probleem voor altijd op te lossen. Namens deze sponsor mochten we voor onze stichting in Gambia een eigen vaste auto kopen, parkeerruimte hadden we al en het is voor ons een bezuiniging van jewelste.

Cherokee Four Weel Drive

Na een uitgebreide zoektocht viel na enkele dagen ons oog op een sterke Cherokee Four Weel Drive Jeep die we ook voor onze reizen naar het binnenland konden gebruiken. Na de nodige reparaties had onze stichting nu een vaste eigen auto die we bij al onze reizen konden gebruiken. Na bijna een week ging ik de auto van Lamin terug geven, na een brandstof en salaris vergoeding voor de zwager van Lamin, ging ik weer terug naar Senegambia, om daar gezellig en met een goed gevoel de dag af te sluiten. De volgende dagen lagen weer geheel in het teken van dozen ophalen, contacten leggen en scholen en clubs bezoeken, het regelen van  internetverbinding, sim kaarten die hersteld worden, want ondanks registratie, waren ze toch vervallen enz. Nadat we alles hersteld hadden waren er alweer een paar dagen voorbij, want iets soepel laten verlopen, ahum ook dat is een ….. !! En communicatie is ook voor onze stichting een must, zeker met het oog op dat belangrijke bezoek uit Nederland.

De dagen erop gingen we de dozen ophalen die inmiddels in Gambia gearriveerd waren, en na enkele ritten met de nieuwe 2de hands Cherokee in het zeer drukke verkeer stond mijn kamer weer vol dozen met materialen die we de komende weken gingen verdelen. Ook had ik reeds de dozen opgehaald die we nodig hadden bij het film weekend. In de eerste weken bezocht ik verder Abuko Footbal academie, Willem II , AZ en FC Eindhoven, en vooral mijn vaste monteur George, die de auto perfect onderhield want een auto kopen zonder de reparatie van, brandstofpomp en filter, accu, centrale deurvergrendeling, is niet mogelijk.

Plastic huis

Ook hebben we een bezoek gebracht aan Kalifa Kante in het plaatsje Sifou. Kalifa is onze vertegenwoordiger in zijn district. Hij had ons namelijk gebeld met de mededeling dat hij samen met de school en een investeerder een kantoor gebouwd had geheel bestaande uit plastic afval. Dit sprak ons enorm aan, dit omdat wij dan de gebouwen bij onze nog te bouwen voetbalacademie en ons 2de project (het bouwen van een Nurcery school) met wellicht milieuvriendelijke materialen kunnen bouwen. Met verbazing hebben we staan te kijken naar het “gebouw” dat eigenlijk een hoop plastic afval was, en dat nu een schitterend kantoor gebouw was.  Op bijgaande foto’s is het goed te zien dat de muren van plastic zijn, echt voor Gambia is dit een uniek project waar wij zeker in de toekomst iets mee gaan doen.

Verder hebben we bezoeken afgelegd in Abuko, Kafuta, Penjem, Kotu, Latrikunda, New Yundum, Brikama, Serakunda en Banjul. We wilden veel doen voordat de filmploeg kwam. Echter in de 3de week was het Tobaski, dit is een soort Kerstfeest voor Moslims. Alles stond in het teken van dit feest, clubs en scholen waren gesloten, dus hadden we een verplichte vakantiedag. We hebben lekker op het strand gelegen en bij onze vrienden op bezoek geweest. Het bleek ook dat Harrie, een kennis van een andere stichting, net voor de Tobaski een ram gewonnen had, dat is ongewoon in Gambia een Toebab (blanke) die een schaap wint. Ik ben uiteraard mee geweest om dit te fotograferen, want nogmaals dit was zeldzaam.

Geleidelijk aan kwamen we dichter tegen de aankomst van de TV Crew incl. Hans van Breukelen, dus de spanning liep ook bij ons op, we dachten zou alles wel goed verlopen, hoe zou Hans reageren en hoe verlopen de gemaakte afspraken en meer van dat soort vragen bouwde  de spanning bij ons op.

Trots was ik wel op onze regio vertegenwoordiger Zuid Brabant die geweldig werk gedaan had, want René heeft met zijn contacten dit alles weten te regelen, een compliment is dan ook op zijn plaats. Uiteindelijk heeft Geert Hoes vanwege zijn zeer drukke TV programma’s moeten afzeggen, en zou het door omstandigheden misgelopen zijn, maar mede door het accurate handelen van René en Geert, is uiteindelijk alles goed gekomen. Geert had een andere vertegenwoordiger gestuurd, de groep bestond nu uit onze ambassadeur, Hans van Breukelen met zijn vriendin, cameraman Brian, Bjorn, regisseur Michiel en niet te vergeten, onze regio vertegenwoordiger  René van Baest met zijn vrouw.

Eindelijk de TV Crew

Het vliegtuig was mooi op tijd en Hans kreeg bij de verwelkoming direct een interview van Barry, een reporter van The Observer die samen met ons de gehele reis zou meemaken. Want ook de media in Gambia vond het een eer dat Hans en de TV Crew naar Gambia kwamen om alles te filmen, klik op The Observer om zijn artikel te lezen. We vertrokken van het vliegveld en gingen direct een weeshuis, op verzoek van Geert, bezoeken. Kwam goed uit want het lag op de route richting hotel waar de delegatie in Hotel Senegambia Beach zouden verblijven.

In de avond hebben we gezamenlijk het avondeten genuttigd en hebben we ons reisplan voor de volgende dag, doorgenomen. Voordat de groep naar Gambia kwam had ik al een programma gemaakt en naar hun toegestuurd. We zijn onze missie op zaterdag gestart met bezoeken aan o.a. Kufuta een dorp de binnenlanden in, waar werkelijk het gehele dorp ons verwelkomden  met trommels en gezang. Een eretribune (tent met palen) om ons te beschermen tegen de hete zon, was opgesteld en het Kafuta elftal stond in de bloed hete zon voor ons opgesteld, de tenues van o.a. FC Schijndel en HMVV waren prachtig om te zien. We  werden door de Alkalo van Kafuta verwelkomt en in een van zijn toespraken benoemde hij mij (Yankuba) als ereburger van Kafuta. Na de ceremonie speelden de teams van fc Kafuta hun demo wedstrijd, zelfs de camera crew was zo enthousiast dat ze spontaan in de bloed hete zon, mee gingen voetballen.

Na dit bijzonder bezoek aan Kafuta gingen we onder luid applaus richting Busumbala om daar de Busumbala FC  te bezoeken. Zij stonden ons al op te wachten in de schitterende kleding van RKTVV prachtig die rood wit blauwe kleuren. Na de verwelkoming en de filmopnames moesten we met spoed naar New Yundum waar FC Willem II alweer op ons stond te wachten. Ons schema was toen al 2 uur uitgelopen, Willem II had 2 heren teams en 1 dames team opgesteld die hun demo speelden en zich aan de cameraploeg voorstelden. Lamin de president van de academie had voor broodjes en een drankje gezorgd, zodat we iets binnen hadden.

Na de gebruikelijke ceremonie namen we afscheid van de Willem II academie (die trouwens opgericht is door onze stichting) en vertrokken naar de Fifa Playground die aangelegd is door de FIFA en bestemd is voor de Nationale teams van Gambia. We wilden laten zien hoe ook wij onze droom willen verwezenlijken, het aanleggen van een voetbalveld van kunstgras, gebouwen en alles wat er bij hoort. Dit complex is een voorbeeld hoe wij er over denken, en waar we hopelijk genoeg sponsors voor kunnen vinden. Na enkele interviews vertrokken we verder naar FC Eindhoven, na hun demo gezien te hebben gingen we moe maar voldaan naar het hotel.  We sloten de avond weer af met gezamenlijk een maaltijd nuttigen, na kletsen en op naar de volgende dag. De dag erop begonnen we rond 10.00 uur en bezochten we achtereenvolgend FC Latrikuna Tos Actief en Real de Banjul. Het Nationale stadion in Bakou waar we een interview hadden met de president van Real de Banjul, William.

Tranen van Emotie

Een absoluut hoogtepunt op zondag bij AZ FC, wat deze academie liet zien was ongelofelijk. John de coach heeft zo’n 60 kinderen onder zich alles voor voetbal, hoe hij met begrip en woorden de discipline bij deze kinderen bijgebracht heeft is echt niet normaal, hartverwarmend was het om te horen hoe de kinderen, opgesteld als een haag waar wij tussendoor moesten lopen, gezamenlijk een lied gemaakt hadden en  zongen “GOD SAVE YANKUBA” niemand hield het hierbij droog ook gelouterde cameramannen moesten hun tranen onderdrukken, uiteraard kon ik bij het interview niets zeggen, de camera heeft minuten moeten wachten voordat de “kikker” uit mijn keel was en ik een woord kon uitspreken, gelukkig was het daar warm zodat het vocht zeer snel opgedroogd was.

Hans sprak later van “dit is en was een voorbeeld van een voetbalacademie en niet alleen in Gambia” niet te geloven wat die John met deze kinderen gedaan heeft, iedereen stond netjes in de rij, shirt bij shirt, ik had deze academie namelijk meer sets van verschillende clubs gegeven, dit omdat AZ tot nu toe slechts 1 set geschonken had, de kinderen maakte muziek op houten kistjes en het gezang van kinderen die met plezier en later met erg veel gevoel het laatste lied zongen, echt Yankuba zei hij, dit was geweldig een groot compliment ook voor jullie, het geen jullie doen voor de jeugd in Gambia is gewoon geweldig, ik ben echt blij en trots dit te hebben mogen meemaken, aldus Hans van Breukelen.

De cameraman verklaarde de volgende dag, we hebben later tegen elkaar gezegd “we hebben veel opnames gemaakt op zaterdag, maar na het geen we nu gezien hebben dan zouden we al die eerdere opnames weg kunnen gooien, zo geweldig vonden ze het optreden van de jeugd van AZ Footbal Academie. Uiteraard hebben ze de eerdere opnames niet weggegooid. Ik was echt apetrots op onze academie, echt nu nog terwijl ik dit schrijf heb ik rillingen, tjee wat was dat mooi. Na deze emotionele ontmoetingen met AZ zijn we naar FC Latrikunda gereden deze spelen op een school veld en waren apetrots dat ons team hun bezocht. Na het filmen gingen we verder met bezoeken aan Tos-Actief Academie en het Nationale stadion van Bakou waar we Real de Banjul bezochten en een interview hadden met de president van Real, William.

De wave

Ook Real stond trots te showen met hun nieuwe kleding afkomstig van …. En geloof het of geloof het niet, Hans gaf aan de spelers van Real een spoedcursus “de wave maken” prachtig hoe die jongens met veel plezier de wave deden, Hans je bent een goede leermeester.

Daarna vertrokken we naar weer een paradepaardje, Hans van Breukelen had een tas met een tenue van PSV meegebracht. Onze ambassadeur Hans bood persoonlijk de jongens van de lokale FC het tenue van PSV aan. Echt mooi om te zien hoe eindelijk PSV zich ook had aangesloten bij onze stichting, met dank aan Hans. Na de nodige foto’s en film opnames gingen we naar  alweer een hoogtepunt van deze dag, we gingen namelijk een finale van de Navertan bezoeken. Waarom een hoogtepunt, wel de Afrikaanse sfeer proeven bij een finale dat is proeven hoe de Afrikanen meeleven met het voetbal, ze maken herrie met alles wat ze hebben, yambees, boxen, lege blikken en vooral geluid. Een hels kabaal was het, maar prachtig om mee te maken. Het was eigenlijk best moeilijk om de wedstrijd te volgen, want alles wat zich rond de wedstrijd afspeelde was prachtig om te zien. Een toevallig hoogtepunt was toen Hans van Breukelen herkend werd en uitgenodigd werd om de aftrap van deze finale te verrichten. Hilarisch was het om te zien hoe Hans met een bekeken schot, een verslaggever vol raakte. Het publiek gilde het uit en Hans kwam met een smile terug gelopen. Waarom deed je dat Hans, was onze vraag, wel sorry maar er lag een polletje en hij liep in de weg,  hihihi. De verslaggever mankeerde niets maar wij waren weer een ervaring rijker.  Na de wedstrijd zijn we moe naar het hotel gegaan om later na het gezamenlijke avondeten de dag weer af te sluiten.

De laatste dag van de crew hebben we onze Nurcery school in Kotu bezocht met alweer hoogtepunten van de allerkleinste kinderen. Optredens en gezang uit de kelen van de kinderen doen je iets, tjeeminee ook ik dacht toch overal en alles meegemaakt te hebben, nee ook ik was zeer onder de indruk van de kinderen, luid zongen ze Welcome Yankuba and Natou, prachtig was het. Deze school heeft ook onze hulp hard nodig, de school is afgekeurd en word momenteel bedreigd met sluiting. Wij hopen door onze film voldoende financiële middelen te kunnen verzamelen om deze Nurcery School in Kotu, opnieuw op te bouwen. Nadat we afscheid genomen hadden van Mr. Numo, volgde een bezoek aan de SOS kinderdorpen, dit omdat Hans persoonlijk hier een interview ging houden.

 

Het bliksem bezoek liep ten einde, en moe maar voldaan hebben we de complete crew in de middag weer naar het vliegveld gebracht.

 

Het was een zeer druk weekend maar met zeer veel en zeer mooie momenten, wij bedanken dan ook Well-Media van Geert Hoes die dit alles mogelijk gemaakt heeft. Met trots kan ik nu al zeggen dat de missie 100% geslaagd is met nu al veel nieuwe belangrijke contacten, denk voorlopig maar aan PSV, AJAX, FC UTRECHT en AZ.

De dagen erop hebben we nog vaak terug gedacht aan de hoogtepunten van afgelopen weken, toch hebben we de draad weer opgepakt en we hebben nog veel clubs bezocht zoals een handbalclub, die ook hulp gevraagd had en schrik niet, een basketbalclub. Maar niet zomaar een basketbalclub maar een gehandicapte. De spelers gezeten in een rolstoel ontvingen van ons prachtige shirts van een handbalclub uit Limburg, ze waren echt zichtbaar ontroert want ik had ook bij het uitdelen mijn vaste reporter van The Observer meegebracht, want hij ging een artikel schrijven. Gambia is een prachtig land maar gehandicapten hebben ze zogenaamd niet, daarom wil ik via een artikel in de krant aandacht vragen ook voor deze groepen, groepen die er volgens de officiële instanties niet zijn, maar die wel degelijk hun sport en spel vreugde hebben.

Politie in Gambia

Later hebben we nog Fatjara FC bezocht een finale van de locale Navertan bezocht, dit was op uitnodiging van onze academie Latrikunda FC en niet te vergeten, de Politie. Deze had ik leren kennen bij de oversteek met de ferry naar Barra waar ik, gedwongen geen gordel om,  in contact kwam met inspecteur Brando. Deze inspecteur had ons geholpen met goederen die wij naar een school gingen brengen. In een gesprek werd duidelijk dat hij president was van een voetbalclub in de omgeving van Lamin Village, en zoals gebruikelijk gingen we later ook naar Lamin Village om Mr, Brando te voorzien van voetbalmaterialen. Trots dat deze jongens waren prachtig. Het is en blijft mooi om te zien dat er zoveel dankbaarheid is voor spullen die eigenlijk in Nederland afgedankt zijn.  

Onze reis liep ten einde, ware het niet dat we op de valreep nog Rapim FC bezochten, dit was een academie die 5 jeugd teams had en via via bij ons kwam met een verzoek om hulp. Uiteraard zijn we hier nog op ingegaan en vol trots kunnen we zeggen dat er weer een nieuwe academie gestart is, want spontaan werd de naam gewijzigd in de naam van de tenues die ze ontvingen, met dank aan JVC uit Cuijk. Met trots en zonder iemand tekort te doen gaat onze speciale dank uit naar al onze sponsors, maar ook het en niet te vergeten onze ambassadeur Hans van Breukelen en onze regiovertegenwoordiger René, die dit allemaal georganiseerd had, geweldig.

We gaan weer met een goed gevoel terug naar Nederland en mijmerend op het vliegveld dachten we alweer na over de vragen, wanneer gaan we weer terug naar onze kinderen en onze scholen in Gambia, krijgen we genoeg financiën binnen om onze doelstellingen te realiseren, hoe zal de film worden en krijgen we weer genoeg spullen om verder te gaan met onze doelen om ook scholen te voorzien van materialen, maar ook kunnen we straks onze Nurcery school bouwen en onze voetbalacademie, vragen vragen vragen, want het is, was en blijft een geweldige land dat met recht The Smiling Coast of Gambia, genoemd word.

Met dank aan onze sponsors die deze geweldige reis mogelijk gemaakt hebben, nu al kijken we weer uit naar de volgende reis in April 2013